|
SİYAH BEYAZ VE RENKLİ
Bizim televizyon sehpasının altında bir çekmece var. Ara sıra açar eskileri hatırlarım oradan . Yine öyle bir eskiyi canlandırma günündeyim. En üste bir fotoğraf siyah beyaz hatta aralarda
gri. Bütün her şey bu çekmecede! Ürpermemek el demi ? Doğuştan bu güne koskoca 32 sene….
Bu kadar mı ????
Bir çekmecelik ???
Hepsi buraya sığmış ne kalmış geriye.Siyah beyaz ve renkli fotoğraflar.Birde onlara bakınca ki hatıralar.İnsan hafızası çok garip ; unutuveriyor yaşadıklarını.Hem iyiyi , hem kötüyü ,hem kaybedilmişi , hem kazanılmışı.Ama bir ses,bir koku,bir şarkı ve yada eski bir fotoğraf canlandırıyor anıları tekrar.
Bu çekmecede yeni doğanlar , büyüyenler,yaşlananlar ,hastalar,küsler,yeni dostlar,eski dostlar,daima arkadaşlar birde elde olmadan kaybedilenler.
Bu işte geriye kalan bir tek bu siyah beyaz ve renkli fotoğraflar ve bakıncak ki hatıralar.
Doğduğunu hatırlayabilir mi insan . Elbet e hayır. Ama anlatılanlar ve fotoğraflarla sanki
hatırlayabiliyormuş gibi olur insan . Sonra yavaş yavaş büyürsün .Ortaokulda ki kurdeleli iki örgü
saçını beğenmezsin şimdi.Lisedeki o havalı halin şimdi çok garip gelir hatta demode.Oysa ne severdin
o mavi üstü baklava desenli kazağını . En sevdiğin arkadaşınla beraber almıştın aynı gün sözleşip giymek için.
Derken ahh ilk aşk !!Şimdi bakarken bile ellerin titrer,kızardım mı ne ? O zamanlar uzun deri ceketler moda saçlar simin.Komik gelir baktıkça. Bu benim değilim canım zorla yaptırdı arkadaşlar saçlarımı !..
İlk iş arkadaşınla kol kola bir fotoğraf. Ehliyetine çektirdiğin vesikalık. Çok ciddi..İş
Yemeklerinin fotoğrafları .Nerde bu insanlar şimdi hangisini aradın.Yok yok aramalıyım.Hatta hemen
şimdi aramalıyım. Yada yarın .Ne diğcem ? Resimlere bakıyordum hatırladım mı ? Olmaz canım ayıp.
Elimde bir yılbaşı yemeği resmi şimdi.Dedem,ananem,annem,babam,kardeşim,dayım , yengem ,kuzenim …Kalın kahverengi gözlükleri ardında engin denizler kadar masmavi,ama ne mavi
Gözleriyle dedem oturmuş sofra başına. Çoktan göçüp gittiği halde bu dünyadan ne kadar canlı burada ki fotoğrafta oysaki.SENİ ÇOK ÖZLEDİM desem duyacak sanki sesimi.Kilometrelerce ötedeki dayım var yine bu fotoğrafta sanki Amerika da değilmiş hala iki sokak yanımızda ki evde gibi.Burnum da kokusu.Renkli bir fotoğraf bu herkesin yüzü gülüyor.Yeni yıl sevinci beklide aile hep beraber onun mutluluğu…..
İnsan sevdikleri hep yanında olsun istiyor.Ama elde değil ki kimi göçüp gidiyor.Kimi de
çok uzak memleketlere gidiyor.Elde olsa aynı bu fotoğrafta ki gibi hep beraber ve sıcacık gülümsemelerle kalınabilse..
Bu fotoğraflara bakarken tekrar aynı şeyleri düşünüyorum.Siyah beyaz ve renkli fotoğraflara.Bu bir çekmecelik hayata.Kaybetmeden değerini bile mildim mi sevdiklerimin ? İnsan yanı başındayken hep elinin altında diye mi sevgisini erteliyor.Bugün aramayayım yarın ararım;bu bayram gidemedim olsun bir dahaki bayrama elini öperim diye düşünüyor. Sanki garantisi varmış gibi hayatın;ertesi günün !
Kaybetmeden anlayabiliyor muyuz ? değerini sevginin , sevgilinin , sevdiklerinin ,arkadaşın , dostun . Bugünün hatta o anın geriye dönüşü yok ki.Ne yaşarsan o an bitip gidiyor,tükeniyor. Önemli olan siyah beyaz ve renkli fotoğraflara bakınca geriye kalan hatıralar.Hepsini güzel hatırlamak yine kendi elinde insanın ,kırmamak,üzmemek ,özlemek,aramak en azından kaybetmeden anlamak değerini…
Bir çekmecelik hayatın geriye kalanları hatırlanabilmek beklide.Adını duyunca gülümseyebilmek ; hatırnaz dı ,iyilik severdi , dostu ,arkadaştı diye anılabilmek.Yoksa gerisi boş.
BİR ÇEKMECELİK HAYATTA SİYAH BEYAZ VE RENKLİ FOTOĞRAFLAR VE BAKINCA Kİ HATIRALAR…..
Hiç unutulmamanız ve unutmamanız dileklerimle…..
|
