Adam yeni kamyonuna bakmak için evinden çıktığında, üç yaşındaki
oğlunun gayet mutlu bir biçimde elindeki çekiçle kamyonunun kaportasını
mahvettiğini görmüş. Hemen oğlunun yanına koşmuş ve
çocuğun eline çekiçle vurmaya başlamış. Biraz sakinleşince oğlunu
hemen
hastaneye götürmüş.
Doktor, çocuğun kırılan kemiklerini kurtarmaya çalıştıysa da elinden
bir
şey gelmemiş ve çocuğun iki elinin parmaklarını kesmek zorunda kalmış.
Çocuk
ameliyattan çıkıp gözlerini açtığında,bandajlı ellerini fark etmiş ve
gayet masum bir ifadeyle, Babacığım,kamyonuna zarar verdiğim için çok
üzgünüm. demiş ve sonra babasına şu soruyu sormuş: PARMAKLARIM NE ZAMAN YENİDEN ÇIKACAK?
Babası eve dönmüş ve intihar ederek hayatına son vermiş...
Birisi masaya süt döktüğünde ya da bir bebeğin ağladığını
işittiğinizde bu öyküyü hatırlayın.
Çok sevdiğiniz birine karşı sabrınızı yitirdiğinizi anladığınızda, önce
biraz düşünün. KAMYONLAR ONARILABİLİR, AMA KIRILAN KEMİKLER VE İNCİNEN
DUYGULAR HİÇBİR ZAMAN ONARILAMAZ...