|
Her sabah hüzünle karýþý bir umut var içimde.
Sensizliðin hüznünü, yeni bir günün seni getirmesi umuduyla bastýrýyorum.
Her doðan gün yeni bir umut, yeni bir arayýþ benim için.
Belki sana kavuþacaðým ana bir gün daha yaklaþýyorum, bugün deðilse yarýn...
Kim bilir belki de yanlýzca kendimi avutuyorum.
Gittiðinden beri hep yanlýzlýk þiirlerine takýlýr gözüm.
Bir baþýma deðilim, sensizlikten yanlýzým.
Terk edilip gitmek en çok nasýl koyar insana bir ben bilirim.
Gitmelerin, gidenlerin arkalarýnda býraktýðý çaresizlikleri, en koyu özlemleri...
Senin gidiþin de ateþ gibi çöktü yüreðime.
Hiç bir yaðmur yetmedi içimdeki hasret ateþi küllendirmeye.
Hiçbir sevgi yetmedi senin özlemini gidermeye.
Ben her sabah beni sana götürecek yollarda yürüdüm,
Senin duyacaðýn sarkýlarý söyledim yanlýzca.
Ve gelmeyiþinin her akþamýnda aslýnda doðduðunu hiç anlamadýðým güneþle Beraber ben de battým bir kez daha...
Geceleri hep uyudum, uyudum;
Gün boyu hasretini rüyalarýmda biraz olsun giderebilmek için.
Her þeye iyi gelen, yaralarý iyileþtiren zaman hiç bu kadar acýtmamýþtý yüreðimi.
Bin bir umutla sarýldýðým sabahlar artýk hiç doðmaz oldu.
Benim günün de gecem de karanlýk þimdi.
Ne ay uðruyor gecelerime, ne sana benzettiðim yýldýzlar parlýyor.
Elimde kaldý umutlarým...
Sensizlik öyle kötü bir yara oldu ki artýk, içimde öyle bir yara açtýn ki, bir gün Olurda geri dönersen kendi yaptýðýn boþluða sende yetmeyeceksin.
Orasý hep bomboþ, paramparça kalacak.
Büsbütün cam kýrýklarýyla kaplý kalbim.
Ne zaman seni düþünsem, seni hatýrlatacak en ufak bir görsem o kýraklarla dolu Yerim batmaya baþlýyor yüreðime.
Artýk sabahlarý yanlýzca hüzünle uyanýyorum.
Hiçbir þey beklemiyorum günden, seni bile...
Varlýðýnda sensizliði yaþamaktansa içimdeki boþluklarla kýrýklarla, boþ umutlarýmla Sensizken alýþýrým, alýþmaya çalýþýrým yokluðuna
|
