Anlatamamakla başlıyor aslında tüm sıkıntılar.Öyle bir yerde olmuşsunuz ki kimseler tutamıyor elinizden.Ve kimseler yardım da edemiyor.Hayatta tek tutunağınız olarak gördüğünüz sevdiğiniz insan da bir anda satıp giderse sizi bu anlamsız hayat daha da karmaşık hale bürünüyor.

Geceleri uyamamak açlığını susuzluğunu düşünememekle başlıyor benim herşeyim.Eğer param olmasaydı tek dostm olan sigaramda yanımda olmazdı bunu çok iyi biliyorum.Fakat neden?Neden her gecenin sabahına kavuştuğunda var olan aydımlık gibi olmuyor huzur.Neden sevdiğinin o nurlu yüzü ile birlikte aydınlatmıyor benim yüzüm bu yeryüzünü.Neden her duygusal şarkı dinlediğimde ağlamak yerine ona eşlik etmek yerine sıkılıp değiştirmiyorum.Neden ki tüm bunları yaşıyorum.Bu asla bir isyan değil.Elbette her şeyin bir sebebi var.Var olmasına varda neden bu kadar sınanmak yerine birazda hayatın güzelliklerini yaşayamıyorum.

Murat başaran dinlemek istiyorum kendimi rahatlatmak için.Sanadır yar sanadır.Ağlamak istediğimden değil bu sıkıntım.Gözyaşlarım.Ama dayanamak özlemek o nur yüzlü sevgiliyi ve unutamamak asla yaşanan o huzurlu güzel günleri.Eğer varsa bundan sonra diyorum kaderimde ağlamak haram olsun bana tüm mutluluıklardan huzur bulmak ve yaşamak.Daha ne diyeyim.Ne bir yardımcım huzuru bulabileceğim insan nede uğruna ölebileceğim onun için herşeyimden vazgeçebileceğim biri var.Ama her şey bir gün güzel olacak sözünü bana söğleyen o sevdiğimde sağolsun ki beni bu hallere getirdi.Daha karamsar ve acımasız bakmama sebep olduğu için.

Gönlünüzden geçen tüm güzel dileklerin kabul olması ümidiyle.Sevgi denilen şey ancak onu kaybedince ağlamakla başlamıyormuş.Uğruna ölüp işte yeniden senin için geldim demekmiş.Ben sevdim öldüm geri geldim fakat bir meleğin sahte yüzünü görerek ölmenin ne kadar anlamsız ne kadar boş olduğunu da anladım.Eğer bu yazıyı okuyupta içinizden küçücük bir dua ederseniz dünyalar benim olur.Hiç tanımadığınzı insan için neler yaparsınız bilemem fakat ben çok şeyler yaptım ve kaybettim.Ama siz kaybetmeyeceksizniz emin olun.Kaybettim çünkü en başta ona namusum dedim, mavimeleğim dedim.Uğruna seksen üç gün verdim.Ama sonucunda o evlenmek istediğini söğledi.Çok mutlu olduğunu söğleyerek beraberinde.Bu ondan duymak istediğim bişeydi ama bana karşı söylemsini.Hiç sevmediği halde sadece bir vazife olarak gördüğü evliliği çok yakında müjdeleyecektir eminim buna.Ama ona da söğlediğim gibi Allah onun en mutlu gününü bana asla göstermeyecek.Buna ben izin vermeyeceğim.Aciz biri olmadığımı çok iyi biliyorum.Ve her şeyden önce mantıklı davranmak insan olmanın en önde gelen sorumluluğu.

Umudunuza kavuşmanız ve gönlünüzden geçenlerin tamamını yaşamanız için hep dua eden birileri muhakkak olacaktır.Sizleri tanısada tanımasada.Bir gün her şey gerçekten çok güzel olacak mı?