|
AYAKKABICI, yeni getirdigi mallari vitrine yerlestirirken, sokaktaki bir çocuk onu izlemekteydi. ,
Okullar kapanmak üzere oldugundan, spor ayakkabilara ragbet fazlaydi.
Gerçi mallar lüks sayilmazdi ama, küçük bir dükkan için yeterliydi. Onlarin en güzelini ön tarafa koyunca, çocuk vitrine dogru biraz daha yaklasti. Fakat bir koltuk degnegi kullanmaktaydi. Hem de güçlükle..
Adam ona bir kez daha göz atti. Üstündeki pantolonun sol kismi, dizinin alt kismindan sonra bostu. Bu yüzden de saga sola uçusuyordu.
Çocugun baktigi ayakkabilar, sanki onu kendinden geçirmisti. Bir müddet öyle durdu. Daldigi hülyadan çikip yola koyuldugunda, adam dükkandan disari firlayip:
Küçükk!. diye seslendi. Ayakkabi almayi düsündün mü? Bu seneki modeller bir harika!.
Çocuk, ona dönerek:
Gerçekten çok güzeller!. diye tebessüm etti. Ama benim bir bacagim dogustan eksik.
Bence önemli degil!. diye, atildi adam. Bu dünyada her seyiyle tam insan yok ki!. Kiminin eli eksik, kiminin de bacagi. Kiminin de akli ya da imâni.
Küçük çocuk, bir sey söylemiyordu. Adam ise konusmayi sürdürdü:
Keske imanimiz eksik olacagina, ayaklarimiz eksik olsa idi.
Çocugun kafasi iyice karismisti. Bu sefer adama dogru yaklasip:
Anlayamadim!. dedi. Neden öyle olsun ki?
Çok basit!. dedi, adam. Eger imanimiz yoksa, cennete giremeyiz. Ama ayaklar yoksa, problem degil. Zaten orda tüm eksikler tamamlanacak. Hatta sakat insanlar, saglamlara oranla, daha fazla mükafat görecekler...
Küçük çocuk, bir kez daha tebessüm etti. O güne kadar çektigi acilar, hafiflemis gibiydi. Adam, vitrine isaret ederek:
Baktigin ayakkabi, sana yakisir!. dedi. Denemek ister misin?
Çocuk, basini yanlara sallayip:
Üzerinde 30 lira yaziyor, dedi. Almam mümkün degil ki!.
Indirim sezonunu, senin için biraz öne alirim!. dedi adam. Bu durumda 20 liraya düser. Zaten sen bir tekini alacaksin, o da 10 lira eder.
Çocuk biraz düsünüp:
Ayakkabinin diger teki ise yaramaz!. dedi. Onu kim alacak ki?
Amma yaptin ha!. diye güldü adam. Onu da, sag ayagi eksik olan bir çocuga satarim.
Küçük çocugun akli, bu sözlere yatmisti. Adam, devam ederek:
Üstelik de ögrencisin degil mi? diye sordu.
Ikiye gidiyorum!. diye atildi çocuk. Üçe geçtim sayilir.
Tamam iste!. dedi adam. 5 Lira da ögrenci indirimi yapsak, geri kalir 5 lira. O da zaten pazarlik payi olur. Bu durumda ayakkabi senindir, sattim gitti!.
Ayakkabici, çocugun saskin bakislari arasinda dükkana girdi. Içerdeki raflar, onun begendigi modelin aynisiyla doluydu. Ama adam, vitrinde olani çikartti. Bir tabure alip döndükten sonra, çocugu oturtup yeni ayakkabisini giydirdi. Ve çikarttigi eskiyi göstererek
Benim satis islemim bitti!. dedi. Sen de bana, bunu satsan memnun olurum.
Saka mi yapiyorsunuz? diye kekeledi çocuk. Onun tabani delinmek üzere. Eski bir ayakkabi, para eder mi?
Sen çok câhil kalmissin be arkadas.. dedi, adam. Antika esyalardan haberin yok her halde. Bir antika ne kadar eski ise, o kadar para tutar. Bu yüzden ayakkabin, bence en az 30- 40 lira eder.
Küçük çocuk, art arda yasadigi soklari, üzerinden atabilmis degildi. Mutlaka bir rüyada olmaliydi. Hem de hayatindaki en güzel rüya. Adamin, heyecandan terleyen avuçlarina sikistirdigi kagit paralara göz gezdirdikten sonra, 10 liralik banknotu geri vererek:
Bana göre 20 lira yeterli.. dedi. Indirim mevsimini baslattiniz ya!..
Adam onu kiramayip parayi aldi. Ve bu arada yanagina bir öpücük kondurdu. Her nedense içi içine sigmiyordu. Eger bütün mallarini bir günde satsa, böyle bir mutlulugu bulamazdi.
Çocuk, yavasça yerinden dogruldu. Sanki koltuk degnegine ihtiyaç duymuyordu. Simsicak bir tebessümle tesekkür edip:
Babam hakliymis!. dedi.Sakat oldugum için, üzülmeme hiç gerek yok!.demisti.
...bir blogtan alıntıdır...
|
