Camın buğusunda tanıdım seni.Kalbin kırık,bakışların ürkek ve korkaktı.


O kadar güzel gülüyordunki yüreğime kazınmıştı o güzel gözler.Yazdığım her bir kelimenin her bir harfinde senin adın gizliydi.Sana olan sevdamı yazıyordum buğulu bir cama.Önce yüreğime yazdım ismini ama oraya yazamadım.Yasaktın bana,yasaklamıştın kendini.Bir sırdı sevdamız,sır olarak kalmalıydı.Dışardan bakıldığında kimse bize iki bunlar iki sevgili diyemedi,bilmiyorlardı ki hiçbirşeyi.Bilmelerine izin vermedinki...Kimsenin anlamadığı cümlelerle seni seviyorum dedin bana.Yinede mutluydum,beni haykıracak cesaretin olmasada....


İzliyordum seni.Bazen bana çok yabancı gelen cümleler yazıyordun oraya.Anladım ki bana yazmıyordun.Ben nefretimi haykırmaya başlamıştım,sen aldanmışlıkları...Yine de bırakmıyordun elimi.Neden???


Şimdi herşey bir hayal bir düş gibi.Sanki hiç söylemedin o sözleri bana.Artık başkasınaydı o sözler.Görmemek için gözlerimi kapatıyorum.Buğulu camda bulup,orda yitirdik birbirimizi.CAM KIRILDI,KIRIKLARI KALBİNE FIRLATIP GİTTİM.CANIN ACIDI MI?