|
Ne muhteşem bir sevgiliydin sen...
Tuttun elimden sundun beni hayata. Okşadın saçlarımı kıvranırken çıkmazlarda. Yuva oldun, başıma çiçekler kondurdun, ellerimi sımsıkı tuttun, sükûnetinle büyüttün beni.
O bitmeyen korkularım uçtu gitti senin kollarında.
Ne muhteşem bir sevgiliydin sen...
Hayatımın 'İyi ki' yanısın sen, hem arkadaş, hem en yakın dost, hem sevgili, hem aşk, hem kalbimin kahramanı oldun sen.
Bir damla gözyaşım için nehirler akıttın sen.
Sayende bambaşka biriyim ben çünkü içimdeki bütün güzellikler senden. Sevmenin, sevilmenin tarifini aldım senden. Damağımda enfes tatlar kaldı senden.
İlişkiler biter peki ya sevgililik biter mi? Bizimki misaliyse bitmez, bitmiyor işte...
Arada ille de aşk olması, her gün dip dibe yaşanması gerekmiyor. Hayatın akışı, yolların ayrılışı, kaderin bize çelme takışı o gerçeği değiştirmiyor; benim gönlüme sadece sendin sevgili, iyi ki oldun bana sevgili.
Sana ne kadar teşekkür etsem azdır ey sevgili. Şu kısa ömrümü yıldızlandırdığın, anlam kazandırdığın, bana o yılları armağan ettiğin için
(Ayşe özyılmazel'in 14 şubat yazısından alıntı)
|
