Bazen durur tüm adımlar; adamların tembelliğinden değil, yolların düşündürücülüğünden. Öyle çetrefillidir ki, susar ayaklar da kimi zaman...

Bazen sorar gözler, diller kabul etse bile. Maharet gözleri bile ikna etmektir, güzel söz söylemek değil.

Bazen durur dünya, inecekler iner, sonra yoluna devam eder. Ne var ki, herkes için o duruş anı farklıdır. Kimisi içinse hiç dönmez dünya, ki o da apayrı mesele.




Bazen bir an, bir ömür kokar. Bazen bir daha yaşayamayacağını hisseder insan içinde bulunduğu ânı.

Bazen şair olur insan, mısra kuramaz. Bazen mısra kurar insan, şair değildir. Bazen hiçbiridir, ne diyeceğini bilemeyen sıradan biridir işte...



azen yaşadığını tamamen unutur, hatta bazen her ikisini de. Bir anı bir anına uymaz derler ya insan için, ya bütün anları birbirinin aynı olsaydı. Bazen korkutmaz mı bu ihtimal insanı?

Bazen korkar insan gölgesinden. Gölgesinin şahsında kendisinden. Zira kendi vücudu geçmiştir güneşin önüne. Kendi eseridir gölgesi.



Bazen dolar insan, kimse anlamaz. Bazen herkes anlar, kendisi kendisini anlamaz.
Yalnızdır bazen insan, öyle yalnız bakar ki dünyaya. Bazense hiç yalnız değildir, nasıl baktığını bilirse.

Bazen büyük görür insan kendini, ne acizliktir! Bazen aciz görür, ne büyük bir görüş!
Bazen, 'bazen' değil, 'her zaman' demek gerek. Ama bilmek gerek, ne zaman?

Her 'bazen'in bir zamanı vardır.



bazen
rüzgara savurduğun
bakışlarının içinde
koca bir yolculuk gizlidir..

bazen
kalkıp doğrulduğunda
nefesinin keskinliğinde saklı
melul bir çocuğa çarparsın..



o an konuşansın aslında..
Bazen
Bazen ne aradıgını bilemez insan...
ve bazen niye yaşadığınıda ...

Mütemadiyen, hayatının bir anlamı olsun diye değilde, anlamsız hayatlara ulaşmak için harcar zamanını...
Ve birgün, hayatı , kim oldugunu ve niçin yasadıgını tam olarak anlayınca birde bakarki elinde harcanmıs yıllar ve acı tecrübelerden başka hiçbirşey kalmamış...



Günübirlik telaşlar ve anlamsız kosusturmalarla ve gercekten ne istedigini bilmeden hoyratca kullanır zamanı...
Günler geçer, geceler geçer ve nihayet sormak aklına geldiğinde kendine, o taşınması en ağır soruyu, belkide çoktan bitmiştir herşey yada yeniden başlıyacaktır ;



Bugün sor bunu kendine ve dürüst ol...

Ben sordum ve artık biliyorum...
Ütopyaların değil, mutluluğun peşinden koşmakmış hayat ...

Biraz geç oldu belki ama
artık ANLADIM...