Babalar Günü - Babalar Günü Tarihi

Babalar Günü… Acaba Anneler Günü'ne karşı bir gün olarak mı ortaya çıktı. Bir çok kişi belki de Babalar Günü'nün de bir tarihçesi olduğunu bilmiyor. Aslında Anneler Günü kadar eski olmasa da Babalar Günü'nün de 91 yıllık bir geçmişi var. Ama bazı tarihçiler, Babalar Günü'nün Antik Roma'da bile kutlamasının yapıldığını belirtiyorlar.

Haziran ayının 3. Pazarı olarak kutlanan Babalar gününün tarihçesi için elimizde iki farklı kaynak var. Bazı araştırmacılar tarih belirtmezken Babalar Günü'nün Batı Virginia'da ortaya çıktığını savunuyor. Bu araştırmacılar Batı Virginia'da yaşayan John Dowdy'nin annesi öldükten sonra onun yerini alan babası için böyle bir gün kutlanmasını istediğini söylüyor.

Diğer araştırmacılar ise 1910 yılında Washington'daki John Bruce Dodd'un 6. Çocuğunun doğumu sırasında hayatını kaybeden annesinin ardından hayatını çocuklarına adayan babası William Smart'a özel bir gün armağan etmek amacıyla bu fikri ortaya attığını belirtiyorlar.

Küçük yaşta annesini kaybeden Dodd'u ve beş kardeşini, babaları William Jackson Smart büyütmüş. Babasının bir yandan çiftlikte çalışıp öte yandan altı çocuğa bakmasının zorluklarını farkeden Dodd, anneler günü kutlanırken babalar gününün olmayışını büyük bir haksızlık olarak nitelendirmiş. Hemen babasının doğum günü olan 5 Haziran'ın babalar günü ilan edilmesi için çalışmalara başlamış. Ama bu çalışmalar bir sonraki yılın 19 Mayıs'ına kadar sürmüş.

Babalar Günü ilk kez 19 Haziran 1910'da Washington'ın Spokane şehrinde kutlanmıştır. Bu tarihten sonra ABD'nin diğer eyaletlerine yayılmıştır. Ancak Babalar Günü resmi olarak 1924 yılında Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Calvin Coolidge'in desteğiyle kutlandı. 1966 yılında ise o dönemin başkanı Lyndon Johnson, her yıl haziran ayının üçüncü pazar gününün Babalar günü olarak kutlayacağını açıklayan bir bildiri yayınladı.

Katoliklerin Babalar Günü'ne getirdikleri yorum ise diğer araştırmacılardan çok farklı. Onlar bu kutlamayı dini açıdan ele alıp Peygamberleri Hazreti İsa'nın babası anısına, Mart ayının 19'unu St. Joseph Günü adı altında babalarına armağan ediyorlar. Ülkemizde 80'li yılların sonlarına doğru kabul gören Babalar Günü, bu yıl da Haziran ayının üçüncü pazarına denk gelen 15 Haziran'da kutlanıyor.

Yakınınızda ya da uzaklarda... Babanıza bugün sesinizi duyurun


TÜM BABALARIMIZIN BABALAR GÜNÜ KUTLU OLSUN

Her zaman söylemesem de biliyorum aslında babamın onu ne kadar çok sevdiğimi bildiğini.. Ve ben ne kadar karışık cümleler yazsam da hepsini deşifre edebileceğini.. Çünkü o benim BaBaM..

Önce babalar




Babalar, çocuklarının doğumuyla büyür; çocuklarsa babalarının ölümüyle...

Bu genellemeyi bozacak her şey kural dışıdır.

En çok da evladını toprağa veren babalar...


* * *


Geçen hafta şehir dışındaydım.

Sabah 8’e doğru başucumdaki telefonun sesiyle uyandım.

Uyku sersemliğimi dağıtan tokatlar gibi döküldü sözcükler:

“Bir kaza olmuş... Oğlunuz hastanede... Korkmayın...”

Panik halinde eşimi arıyorum.

Ağlıyor telefonda:

“Hastanedeyiz” diyor; “Başını yere çarptı. Kafası kanıyordu. Hatırlamıyor. Cümleleri toparlamakta zorlanıyor.”

Her günkü saatinde servise binmek üzere çıkmış evden...

Sonra cüzdanını evde unuttuğunu fark edip aniden dönmüş; döndüğü anda sokaktan aşağı inmekte olan belediye otobüsü ona çarpmış.

Yere savrulmuş.

“Ambulans” diye bağıranların sesine koşmuş annesi...

Onu yerde yatarken görmüş.


* * *


Onlar hastanede... Ben uzak bir şehirdeyim.

Uçağı bekleyecek sabrım yok. Üzerime bir pantolon geçirip arabaya biniyorum.

Ve hayatımın en hızlı şehirlerarası yolculuğunu yapıyorum.

3 saatlik yol, 3 bin yıl gibi geliyor. Asfalt sünüyor adeta; ama yürekteki ateş sönmüyor.

Beynimin içinde bin bir düşünce... Ama tuhaf; hiç kötü bir ihtimal düşmüyor aklıma...

“Merak etme yaşar. Bunu da aşar.”

Beynimde çınlayan tek ses bu... En ufak bir kaygı taşımıyorum. Sadece bir an önce varıp yanlarında olma arzusu...

Gittiğimde sargılar içinde; ama en önemli uzuv, beyin dönmüş hayata... En kötü ihtimal bertaraf edilmiş. Cümleleri düzgün; kaza anını hatırlamasa da rahat konuşuyor.

Anlattıklarından anladığım şu:

Bir mucize eseri kurtulmuş.

Her ziyaretçinin dillendirdiği o güzelim tabirle:

“Verilmiş sadakamız varmış.”


* * *


Hastalığa varan bir merakla sokağın güvenlik kameralarından kaza anını araştırıyoruz.

Ve akıl almaz bir soğukkanlılıkla “çarpma anı”nı izliyoruz.

Sonuç şu:

Görüntüde belediye otobüsünün acul ergene çarpıp kenara savurduğu görülüyor.

İki saniye sonra çarpışsalar altına alıp sürükleyecek.

O iki saniyelik gecikme, bir hayatı (hepimizin hayatını) kurtarıyor.

Birbirimize sarılıyoruz.


* * *


Belki de hayatı kıymetlendirenlerin kıymetini bilmenin ağır test sınavları bunlar...

O rabıtaları birazcık gevşettiğimizde, sevdiklerimizin her zaman yanımızda olacağı rehavetine düştüğümüzde hayat, acı bir tokatla hatırlatıyor öncelikleri; her şeyi yeniden “önem sırası”na sokuyor.

“Unutma! Senin önceliğin bu” diye haykırıyor.

Acıyla kendine getiriyor.


* * *


Babalar, çocuklarının doğumuyla büyür.

Ve babalarının ölümüyle büyür çocuklar...

Dün sabah da Hakkâri’den gelen çatışma haberleriyle uyanınca, daha bir yakından hissettim, evladını toprağa verecek, onun yokluğuyla ömür sürecek babaların acısını...

Oysa kural belli:

Evlat, babayı toprağa verir.

Tersi, ebedi bir işkencedir.

Bugün önem sıralamasını yeniden gözden geçirme günü biraz da...

Hayatı, öncelikleri sorgulamaya bahane...

Hepinizin babalar günü kutlu olsun.


CAN DÜNDAR