Geriye dönüp bakınca gördüm ki gidenlerin bizden söküp aldıkları onların gidişlerinden, yokluğundan daha acı ve ağır gelebiliyormuş insana
Oysa ne kadar önemliydi benim için özel günler. Hepi topu kaç özel gün var ki zaten. Doğum günüm, doğum günü, evlilik yıl dönümü. Eğer her sabah gözümüzü açınca hissettiğimiz duygular ilk günkü gibiyse, tatlı bir tebessümse yüzümüzde bıraktığı iz ne mutlu, seviyoruz ve seviliyoruz demektir. Sevginin günü olmaz o yüzden; ama gene de sevgililer günü de önemlidir. Şimdi bakıyorum da diğerini unutmaz dedikçe, benim gözümle bakmadıkça, unutulan oldukça, hep hatırlayan ve hatırlatan taraf oldukça ben de unutmaya başlamışım farkına varmadan.Zamanla ilk unutmalarında yaşadığım hayal kırıklıklarının yerini Aman ne olacak ki ler almaya başlamış. Şimdi o yok; onun dışında hatırlanacak çok kişi var; ama o, giderken hatırlayan beni de almış yanına. Artık unutan taraf benim ve haliyle unutulan olmaya da devam etmekteyim.

Hani sorgusuz, sualsiz, gerçekten içinden geldiği gibi, en doğal haliyle seven taraf vardır ya; fedakarlıklar hep ona aittir; hoşgörünün adı hep odur ilişki de. İlişkimizde ben, o taraftım işte. Gerçekten severken, onun açıklarını kapatıp, sırt dayayacağı kişi olmaya çalışırken kendi açıklarımı görmemişim. Ayrılırken söylediklerinden benim açıklarım olduğunu öğrendim. Yani hoşgörü ve fedakarlığın bir açık olduğunu. Oysa ben sevginin kolları sanıyordum bu duyguları ve o kollarla onu sarmaladığımı Aslında ne kadar da yanlış düşündüğümü onu sarmalayan başka kollar olduğunu öğrendiğimde anladım. Ben onun açıklarını kapatırken o, benim açıklarımı kovalamış hem de başkasıyla beraber. Bu bana sorgulayıcı, bilmişlikle kusur çıkarıcı ve bencil davranmayı öğretti. Ayrılırken ihtiyacım kalmadı düşüncesiyle fedakarlık ve hoşgörü duygularımı da eline tutuşturup göndermişim. Şimdi onlara sahip olmadığımı anlayınca fark ettim.

Güçsüz değilim; ama olası yeni bir fırtınaya ne kadar dayanabilirim bilmiyorum. Gidişiyle yüreğim yangın yerine döndüğünde hayat gemimde çok hasar oluşmuş. Giderken -yanlışlıkla mı bilerek mi bilmiyorum- en önemli tayfalarımı, umutlarımı ve inançlarımı da götürmüş yanında. En büyük dayanaklarım yok ve yalnız ilerliyorum yolumda. Ondan mı acaba yeni rotalar belirleyememem, yeni ufuklara yelken açamamam?

Büyüsüne fazla kapıldığımdan mı yoksa gerçekten kaybetmekten korktuğum için mi vazgeçilmez geliyordu bana, bilmem. En harika sevginin ona ait olan olduğunu hissetmem “Asla vazgeçemem düşüncemdendi. Ama vazgeçilen olunca, hayatta vazgeçilemeyecek kimsenin olmadığını da öğrendim.

Sevgi ve aşkın temellerini oluşturan, duygu harçlarının birleşimiymiş ve bu harcın suyu güvenmiş. Güvenimi kaybedince enkaza dönen sevgi yuvamdan anladım. Yeniden sevmeyi, hoşgörülü olmayı, fedakarlık yapmayı öğrenebilirim; umutları ve inançları yeniden edinebilirim. Peki, ya güveni? Yeniden güvenebilir miyim birine?

Şimdi beni gerçekten sevdiğini gözlerinde gördüğüm, sözlerinde duyduğum, yüreğimde hissettiğim kişiye güvenebilir miyim? Her şeye yeniden inanarak başlayabilir miyim onunla? Ben tüm duygularımı en samimi halimle onun önüne sererken onun, bana karşı dürüst davrandığını nerden anlayabilirim ve ona güvenebilirim?

İnsanın güveni olmayınca umutları, inançları, hoşgörüsü, fedakarlıkları da sevgisi ve aşkı da olmuyormuş meğer. Her şeyi alsaydı da güveni bana bıraksaydı keşke. Böylece diğer duyguları tekrar toparlayıp bir araya getirmek de yeni başlangıçlara adım atmak da daha kolay olurdu